Mobbing to uporczywe nękanie pracownika, czyli zachowania powtarzalne, nawracające lub stałe; zachowania incydentalne ani uzasadniona, właściwie wyrażona krytyka nim nie są.
Tak definiuje mobbing Kodeks pracy od 5 listopada 2026 r. Przejawami mobbingu mogą być m.in. upokarzanie, zastraszanie, nieuzasadniona krytyka, ośmieszanie albo izolowanie pracownika. Liczy się to, czy takie zachowania przybierają postać uporczywego nękania. Intencja sprawcy nie ma znaczenia: za mobbing uważa się takie zachowania, choćby ich celem nie było uporczywe nękanie.
Przepisy wprost wskazują, czego nie uznaje się za mobbing:
- zachowań incydentalnych, nawet jeśli naruszają dobra osobiste pracownika;
- uzasadnionych i wyrażonych we właściwej formie zachowań, w szczególności rozliczania z pracy lub krytyki.
Konflikt w zespole sam w sobie nie jest mobbingiem. Zachowania w konflikcie mogą jednak spełnić przesłanki mobbingu, jeśli przyjmą postać uporczywego nękania. Ocena zawsze zależy od okoliczności konkretnego przypadku i sytuacji pracownika. Mobbing może pochodzić od przełożonego, ale też od współpracownika, podwładnego albo grupy osób.
Na szkoleniu uczymy menedżerów, jak stawiać wymagania, udzielać informacji zwrotnej i egzekwować obowiązki bez przekraczania granic. Pracownicy uczą się odróżniać mobbing i dyskryminację od konfliktu, nieporozumienia czy uzasadnionej krytyki. Analizujemy też sytuacje, które jedna strona uważa za żart, a druga za poniżanie.